Πολλά εχούν γραφτεί απο την ημέρα που βγήκε στους κινηματογράφους η πολυαναμενόμενη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή η οποία σαρώνει τα ταμεία, που στην ουσία ανταμείβει την προσωπικότητα του Καποδίστρια και όχι τόσο τον Σμαραγδή. Ας δούμε όμως και λίγο την συναισθηματίκη πλέυρα της ταινίας. Και ας αφήσουμε τα περί αγιοποίησης.
ο Καποδίστριας δεν πίστεψε οτι θα γίνει άγιος λόγο των χρηστών ηθών του, ούτε επειδή ακολούθησε τον λόγο του Θεού για να πετύχει όσα κατάφερε.Ηταν μια οντότητα που το ήθος της ήταν ακέραιο!
Σε μια εποχή σύγχυσης αξιών, ο Καποδίστριας έρχεται ως υπενθύμιση ότι η Ελλάδα γεννήθηκε από ανθρώπους που πίστεψαν περισσότερο στο καθήκον παρά στο προσωπικό όφελος.Ένας άνθρωπος που εγκατέλειψε αξιώματα και τιμές στην Ευρώπη για να υπηρετήσει μια χώρα κατεστραμμένη, χωρίς θεσμούς, χωρίς πόρους, αλλά γεμάτη πληγές και αντιθέσεις, που θυμίζει πως το ελληνικό κράτος δεν χτίστηκε πάνω σε θριάμβους, αλλά πάνω σε θυσίες και προδοσίες. Ο Καποδίστριας παρουσιάζεται ως η πιο παρεξηγημένη μορφή της νεότερης ιστορίας μας. Δεν τον σκότωσαν μόνο οι σφαίρες στο Ναύπλιο, τον είχε ήδη “σκοτώσει” η κοινωνία που αδυνατούσε να κατανοήσει το όραμά του.
Αν ο Ιωάννης Καποδίστριας περπατούσε σήμερα στους δρόμους της χώρας που προσπάθησε να γεννήσει, ίσως να αναγνώριζε περισσότερα απ’ όσα θα θέλαμε να παραδεχτούμε. Την ίδια δυσπιστία προς τους θεσμούς.Την ίδια σύγχυση ανάμεσα στο ατομικό συμφέρον και στο κοινό καλό.
Η ταινία του Σμαραγδή δεν μας καλεί απλώς να τιμήσουμε μια ιστορική μορφή. Μας καλεί να αναμετρηθούμε με τη συνέχεια του κράτους που εκείνος οραματίστηκε αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει. Να αναρωτηθούμε αν σήμερα χτίζουμε πάνω στα θεμέλια που έβαλε ή αν εξακολουθούμε να τα υπονομεύουμε με τον ίδιο τρόπο.
Και όσο αυτή η αλήθεια παραμένει επίκαιρη, τόσο ο Καποδίστριας θα συνεχίζει να μην ανήκει στο παρελθόν, αλλά στο παρόν μας…ο Καποδίστριας είναι ίσως ο τρόμος και ο φόβος των σημερινών ανθρώπων που κυβερνούν αυτόν τον τόπο.
Απο: She-Ra
