Το κλίμα στην Αγία Παρασκευή δεν ήταν ποτέ απαλλαγμένο από εντάσεις και σφοδρή αντιπαράθεση. Όμως για πρώτη φορά παρατηρείται μια εκστρατεία « αντινόησης » με σκοπό να χειραγωγηθούν οι δημότες και να αποδεχτούν με το «έτσι θέλω» της δημοτικής αρχής, την παρανομία, την αυθαιρεσία και την υποβάθμιση μιας έκτασης που βρίσκεται εντός της προστατευόμενης Β’ Ζώνης Υμηττού, προκειμένου να φτιαχτεί το περιβόητο αμαξοστάσιο.
Για πρώτη φορά ακούμε φράσεις τύπου «αυτό ΠΡΕΠΕΙ να το καταλάβουμε όλοι» συνοδευόμενες από μια ανεπανάληπτη προσπάθεια «ξεπλύματος» της παρανομίας με «ψυχολογικές επιχειρήσεις» συναισθηματικής φόρτισης των δημοτών.
Τι ακριβώς ΠΡΕΠΕΙ να καταλάβουμε; Ότι ΠΡΕΠΕΙ να ανεχόμαστε την παρανομία και την αυθαιρεσία του κάθε αιρετού που σήμερα είναι και μας φορτώνει προβλήματα και αύριο «εξαφανίζεται» ο ίδιος, αλλά τα προβλήματα μένουν για πάντα;
Τα επιχειρήματά τους; Στηρίζονται και αυτά σε μια «επικοινωνιακή – ψυχολογική» διαχείριση των εντυπώσεων των δημοτών. Τίποτα παραπάνω και τίποτα θεσμικό.
Από τη μια προβάλλουν την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ανάγκη στέγασης των εργαζομένων του δήμου, για να μοχλεύσουν αντιδράσεις. Ποιος δημότης θέλει να ταλαιπωρούνται οι χαμηλά αμειβόμενοι υπάλληλοι του δήμου; Κανένας!
Όταν όμως το ερώτημα είναι αν Ο ΝΟΜΟΣ επιτρέπει να κατασκευαστεί το αμαξοστάσιο στην εν λόγω θέση, τα πράγματα αλλάζουν. Γιατί κανένας δημότης δεν είναι διατεθειμένος να υποστεί μόνιμη και ανεπανόρθωτη υποβάθμιση του περιβάλλοντος και ενδεχόμενη επιβολή προστίμων (που οι ίδιοι οι δημότες θα πληρώσουν), για κανέναν δήμαρχο και για κανέναν υπάλληλο.
Μια άλλη προσέγγιση της πραγματικότητας είναι αυτή στην οποία ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΡΓΑΣΙΕΣ!!! Εδώ βαφτίζουν «το κρέας ψάρι» κατά το δοκούν και αποφασίζουν ως δημοτική αρχή ότι οι χωματουργικές εργασίες δεν χρειάζονται άδεια (!!!), ειδικά τη στιγμή που ο αντιδήμαρχος καθαριότητας είναι παρών, επιδεικνύοντας έτσι μια ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΗ και ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΗ αδιαφορία για το νόμο.
Κι όμως ο νόμος (Προεδρικό Διάταγμα Υμηττού Π.Δ. 187/2011 – ΦΕΚ Δ’ 187/16.06.2011 «Καθορισμός ζωνών προστασίας του Υμηττού και όρων χρήσεων γης» είναι σαφής:
Απαγορεύονται:
• χωματουργικές εργασίες (εκσκαφές, επιχώσεις, διαμορφώσεις εδάφους)
• αλλοίωση φυσικού ανάγλυφου
• αλλαγή χρήσης γης
• εγκαταστάσεις μη ρητά προβλεπόμενες
• κάθε επέμβαση που δεν συνδέεται άμεσα με:
1. δασοπροστασία
2. πυροπροστασία
3. έργα απολύτως αναγκαία και ΑΔΕΙΟΔΟΤΗΜΕΝΑ
Δεν γίνεται καμία διάκριση μεταξύ:
• «διαμόρφωσης»
• «προσωρινής εργασίας»
• «εργασίας από εργαζόμενους του Δήμου»
• «επείγουσας ανάγκης»
Ο νόμος μιλά για επέμβαση στο έδαφος.
Στη νομολογία και στο περιβαλλοντικό δίκαιο ισχύει ότι η «διαμόρφωση εδάφους» είναι χωματουργική εργασία.
Δεν απαιτείται παράλληλα και οικοδομή, σκυρόδεμα ή κτίσμα.
Αρκούν η μετακίνηση γαιών, ισοπέδωση, επίχωση, ή διάνοιξη.
Άρα το επιχείρημα «δεν είναι οικοδόμηση» είναι νομικά άσχετο, από άσχετους ή ιδιοτελείς ανθρώπους.
Το ΠΔ Υμηττού στηρίζεται και σε ανώτερης ισχύος νόμους:
• Άρθρο 24 Συντάγματος (προστασία φυσικού περιβάλλοντος)
• Ν. 1650/1986 (Προστασία Περιβάλλοντος)
• Ν. 4685/2020 (περιβαλλοντική αδειοδότηση)
Οι νόμοι αυτοί:
• δεν επιτρέπουν αυθαίρετες παρεμβάσεις,
• δεσμεύουν απολύτως τους ΟΤΑ,
• επιβάλλουν προληπτικό έλεγχο, όχι εκ των υστέρων δικαιολόγηση.
Με απλά ελληνικά:
Το τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται δεν το καθορίζει ούτε ο δήμαρχος, ούτε ένας αντιδήμαρχος, ούτε οποιοσδήποτε αιρετός. Το καθορίζει ο νόμος.
Οι αιρετοί δεν νομοθετούν, δεν ερμηνεύουν κατά το δοκούν και δεν νομιμοποιούν με την παρουσία τους πράξεις που ο νόμος απαγορεύει.
Ο ρόλος τους είναι να εφαρμόζουν το νομικό πλαίσιο, όχι να το παρακάμπτουν και μετά να το δικαιολογούν επικοινωνιακά, με «τσαμπουκάδες», «μπροστινούς» και «πλύση εγκεφάλου».
Όταν επιχειρείται να παρουσιαστεί μια παράνομη ή μη αδειοδοτημένη πράξη ως «αναγκαία», «επείγουσα» ή «καλοπροαίρετη», αυτό δεν είναι πολιτική άποψη — είναι παραπλάνηση.
Και όταν αυτή η παραπλάνηση αναπαράγεται άκριτα από φερέφωνα, τότε δεν μιλάμε για διάλογο, αλλά για προπαγάνδα που προσβάλλει τη νοημοσύνη των πολιτών.
Με λίγα λόγια:
Δεν υπάρχουν «τρικλοποδιές» από κανέναν
Η πραγματικότητα είναι απλή: ο κ. Μυλωνάκης «σκόνταψε» στις διατάξεις του νόμου που προστατεύουν τον Υμηττό.
Και ο νόμος δεν μπαίνει στην άκρη ούτε από δημάρχους, ούτε από αντιδημάρχους, ούτε από επικοινωνιακά αφηγήματα.
Οι αντιδράσεις δεν προέκυψαν από πολιτικές σκοπιμότητες. Προήλθαν από την εφαρμογή της νομοθεσίας για την προστασία του Υμηττού.
Όταν μια διοικητική επιλογή έρχεται σε σύγκρουση με τον νόμο, δεν φταίνε όσοι τον επικαλούνται — φταίει η επιλογή. Δεν πρόκειται για «κάποιους» που δήθεν δημιουργούν αρνητικές εντυπώσεις.
Όταν σύσσωμη η αντιπολίτευση (δηλαδή όλες οι παρατάξεις απέναντι στη δημοτική αρχή) εκφράζει ενστάσεις, το πρόβλημα δεν είναι η κριτική. Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα η επιλογή να βαφτίζεται κάθε αντίλογος ως υπονόμευση.
Αυτή η αφήγηση δεν είναι πολιτική άμυνα˙·είναι επικοινωνιακή υπεκφυγή. Και όσο επιμένει, τόσο αποκαλύπτει αδυναμία απάντησης επί της ουσίας: στη νομιμότητα.
Εκεί στο Δήμο λοιπόν, αντί να «εξουθενώνουν» τα φερέφωνά τους με προπαγάνδα επιπέδου «απολυταρχικού καθεστώτος», με την οποία σε λίγο «θα ξεχάσουμε και το όνομά μας» ας μας απαντήσουν:
- Ποιοι κυνηγάνε «φαντάσματα» στην Αγία Παρασκευή και «καταπίνουν κάμηλον»;
- Ποιοι βλέπουν «παθογένειες» αλλά δεν βλέπουν κατάφορη παραβίαση μιας σειράς διατάξεων νόμου και το ίδιο το σύνταγμα;
- Ποιοι υπαινίσσονται πολιτική υποκρισία και «στέλνουν στο μέτωπο» αθώους εργαζόμενους του δήμου, ενώ εμπλέκονται σε καιροσκοπικές συναλλαγές και κερδοσκοπικές επιδιώξεις, πάνω στα χώματα προστατευόμενης περιοχής Υμηττού;
- Ποιοι «σκαρφίζονται» επικοινωνιακά τερτίπια – δημοσιεύματα, για να «θολώσουν» την πραγματικότητα, η οποία καθορίζεται από νόμους και όχι από το παραμορφωτικό γυαλί προσωπικών συμφερόντων;
- Ποιοι αγοράζουν και ποιοι πωλούν; Πώς σχετίζονται μεταξύ τους;
Κάποιοι διερωτώνται τάχα αν υπάρχουν λύσεις και εναλλακτικές…
Το θέμα δεν είναι αν υπάρχουν. Το θέμα είναι αν θα τις «αντέξουν» αν αυτές τελικά βρεθούν. Αν τα συμφέροντα που έχουν δομηθεί πάνω σε προστατευμένη από το νόμο περιοχή του Υμηττού (και τα «παιχνίδια» τους) αντέχουν σε εναλλακτικές που δεν έχουν ως σκοπό τίποτα άλλο, παρά μόνον το συμφέρον του Δήμου Αγίας Παρασκευής.
Και φυσικά το θέμα έχει συνέχεια…
