Κερδίζουμε μία ώρα ύπνου, χάνουμε όμως το φως της ημέρας και περιμένουμε εδώ και χρόνια μια απόφαση που μάλλον έχει ξεχάσει τι ώρα είναι!
Και έρχεται και πάλι εκείνη η εποχή του χρόνου. Η εποχή που κοιτάζουμε το ρολόι, γυρίζουμε τους δείκτες μία ώρα πίσω και προσπαθούμε να καταλάβουμε αν πρέπει να χαρούμε που θα κοιμηθούμε μία ώρα παραπάνω ή να στενοχωρηθούμε που θα νυχτώνει πριν προλάβουμε να πούμε «καλησπέρα».
Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026, η Ελλάδα επιστρέφει στη χειμερινή ώρα. Θα κερδίσουμε μία ώρα ύπνου, κάτι που ακούγεται υπέροχο, ειδικά για όσους παλεύουν καθημερινά με το ξυπνητήρι τους. Από την άλλη, θα αποχαιρετήσουμε λίγο νωρίτερα το φως της ημέρας, τα απογευματινά καφεδάκια στον ήλιο και εκείνη την ψευδαίσθηση ότι έχουμε ακόμη χρόνο να κάνουμε κάτι μετά τη δουλειά.
Και ναι μεν η Ευρώπη το αποφάσισε…αλλά δεν το έκανε!
Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας. Το 2018, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έβαλε στο τραπέζι την κατάργηση της αλλαγής ώρας. Εκατομμύρια πολίτες συμμετείχαν στη δημόσια διαβούλευση και η μεγάλη πλειονότητα όσων απάντησαν τάχθηκε υπέρ του να σταματήσει αυτή η διαδικασία. Το 2019, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υποστήριξε την πρόταση, με στόχο να μπει τέλος στις αλλαγές από το 2021.
Κι εμείς είπαμε: «Επιτέλους! Κάποιος μας άκουσε!»
Μόνο που το 2021 ήρθε, πέρασε, και μαζί του πέρασαν κι άλλα χρόνια. Το 2022, το 2023, το 2024, το 2025… φτάσαμε στο 2026 και τα ρολόγια εξακολουθούν να αλλάζουν κανονικά. Με άλλα λόγια, η Ευρώπη συμφώνησε ότι πρέπει να συζητήσει το ενδεχόμενο να σταματήσει να αλλάζει την ώρα, αλλά δεν συμφώνησε ακόμη στο πώς θα σταματήσει!
Και τελικά τι είναι αυτό που μας πειράζει τόσο πολύ σε μια ώρα;
Ίσως να μην είναι μόνο η ώρα.
Είναι εκείνη η περίεργη αίσθηση ότι η μέρα μικραίνει, ότι το φως λιγοστεύει και ότι, πριν προλάβεις να πάρεις μια ανάσα από τις υποχρεώσεις σου, έχει ήδη νυχτώσει.
Είναι το απόγευμα που θα ήθελες να περπατήσεις λίγο, να συναντήσεις έναν φίλο, να καθίσεις σε ένα παγκάκι και να χαζέψεις τον ουρανό. Είναι η βόλτα μετά τη δουλειά που τελικά ακυρώνεται, γιατί έξω έχει σκοτεινιάσει και ο καναπές μοιάζει ξαφνικά με την πιο λογική επιλογή της ημέρας.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να μετράμε τις μέρες μέχρι να μεγαλώσει ξανά το φως…
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ανθρώπινο κομμάτι αυτής της ιστορίας. Γιατί ο χρόνος δεν είναι μόνο οι δείκτες ενός ρολογιού. Είναι οι στιγμές που περνάμε με τους ανθρώπους μας, οι βόλτες χωρίς προορισμό, τα απογεύματα που δεν θέλουμε να τελειώσουν, το φως που μπαίνει από το παράθυρο και εκείνη η μικρή χαρά όταν κοιτάζεις έξω και λες: «Έχει ακόμη ήλιο, προλαβαίνω!
Άλλωστε, στην Ευρώπη μπορεί να χρειάζονται χρόνια για να αποφασίσουν τι ώρα είναι καλύτερο να έχουμε.Αν αυτό δεν είναι ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, τότε τι είναι;
Μέχρι τότε, μην ξεχάσετε να αλλάξετε την ώρα σας.
Απο: She-Ra
Βρείτε το agiaparaskeuh.life στο Facebook και ενημερωθείτε πρώτοι για τις ειδήσεις και τις δράσεις της Αγίας Παρασκευής.
