Η Θεσσαλονίκη βιώνει αυτές τις ημέρες την πιο ένδοξη, «τριπλή» της γιορτή, όπου η θρησκευτική πίστη, η ιστορική μνήμη και η εθνική υπερηφάνεια γίνονται ένα. Υπάρχουν κάποιες στιγμές στον χρόνο όπου η πίστη, η ελευθερία και ο ηρωισμός συναντιούνται στο ίδιο ακριβώς σταυροδρόμι. Για την Ελλάδα, αυτό το σταυροδρόμι είναι η Θεσσαλονίκη στα τέλη του Οκτώβρη. Μέσα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα, η νύμφη του Θερμαϊκού φορά τα γιορτινά της για να τιμήσει μια μοναδική “τριπλή” επέτειο που όμοιά της δεν συναντάται σε καμία άλλη γωνιά της πατρίδας μας.
Η αρχή γίνεται με τη θρησκευτική κατάνυξη. Ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης ο νεαρός Ρωμαίος αξιωματικός που μαρτύρησε για την πίστη του, δεν είναι απλά ο πολιούχος της πόλης, είναι το πνευματικό της σύμβολο ο Αιώνιος Φρουρός της. Για αιώνες, οι Θεσσαλονικείς έβλεπαν στο πρόσωπό του τον αόρατο υπερασπιστή τους σε κάθε πολιορκία και δεινό. Η μνήμη του κρατά άσβεστη την πνευματική ταυτότητα της Μακεδονίας.
Η Απελευθέρωση του 1912.Το ημερολόγιο έγραφε 26 Οκτωβρίου 1912, ανήμερα της εορτής του Αγίου, όταν ο ελληνικός στρατός ανάγκασε τον Χασάν Ταχσίν Πασά να υπογράψει το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης. Μετά από σχεδόν πέντε αιώνες οθωμανικού ζυγού, η Θεσσαλονίκη επέστρεφε στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδας. Ήταν ένας αγώνας δρόμου ενάντια στον χρόνο και τις ξένες βλέψεις, μια ιστορική δικαίωση που σφραγίστηκε κάτω από την ευλογία του Πολιούχου της.
Kαι φυσικά το ΕΠΟΣ του ΄40 και το Ιστορικό “OXI“. Το “ΟΧΙ” που αντήχησε στην Αθήνα, έγινε αμέσως πράξη στα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας, με χιλιάδες παιδιά της Μακεδονίας να φεύγουν από τον σταθμό της Θεσσαλονίκης για το μέτωπο. Η πόλη που μόλις 28 χρόνια πριν είχε γευτεί την ελευθερία, έγινε το μετόπισθεν και η ψυχή του Έπους, αποδεικνύοντας ότι η λευτεριά δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με θυσίες.
Από την αρένα του μαρτυρίου του Αγίου Δημητρίου, στα σοκάκια της απελευθερωμένης πόλης το 1912 και από εκεί στις παγωμένες χαράδρες του 1940, το νήμα είναι κοινό: Η άρνηση της υποταγής και η πίστη στα ανώτερα ιδανικά.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ
