Μετά απο πολύ καιρό και μια δύσκολη περιόδο που με άφησε μακρία απο την γραφή λόγο κάποιων θεμάτων, ήρθε η ώρα να γράψω και δυστυχώς δεν θα ασχοληθώ με αυτά που σας είχα συνηθίσει.
Σήμερα το θέμα μας αγγίζει βαθιά κοινωνικά και ανθρώπινα ζητήματα.
Η Μυρτώ δεν είναι απλώς ένα όνομα. Είναι μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ. Και κάθε φορά που μια άλλη γυναίκα, ένα άλλο κορίτσι, βρίσκεται στη θέση της, η κοινωνία αποδεικνύει ότι δεν έμαθε τίποτα. Αυτή την φορά στην Κεφαλονιά,με μια Μυρτώ πάλι όπως και αλλού, η ιστορία επαναλαμβάνεται με ανατριχιαστική ευκολία. Δεν πρόκειται για «μεμονωμένα περιστατικά». Πρόκειται για ένα μοτίβο: βία, σιωπή, ενοχοποίηση του θύματος, και στο τέλος μια κοινωνία που συνεχίζει σαν να μην έγινε τίποτα..Πόσες φορές έχουμε ακούσει τα ίδια λόγια;
«Γιατί πήγε εκεί;»
«Τι φορούσε;»
«Μήπως προκάλεσε;»
Δεν είναι το θέμα μας τι φορούσε,ούτε γιατί πήγε. Η ευθύνη μετατοπίζεται ύπουλα από τον θύτη στο θύμα. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο: όταν η κοινωνία αρχίζει να δικαιολογεί, έστω και έμμεσα, τη βία.
Κάθε νέα «Μυρτώ» είναι μια κατηγορία.
Κατηγορία απέναντι σε ένα κράτος που αντιδρά αργά.
Κατηγορία απέναντι σε μια κοινωνία που ξεχνά γρήγορα.
Κατηγορία απέναντι σε όλους μας, που συνηθίζουμε το αδιανόητο.
Η πραγματική ντροπή δεν ανήκει στα θύματα. Ανήκει σε εκείνους που επιτρέπουν να συνεχίζεται αυτός ο κύκλος. Σε εκείνους που σιωπούν. Σε εκείνους που «δεν θέλουν να μπλέξουν». Σε εκείνους που ακόμα ψάχνουν δικαιολογίες.
Από την Κεφαλονιά μέχρι τα μεγάλα αστικά κέντρα, το μοτίβο παρουσιάζει κοινά χαρακτηριστικά: αιφνίδια βία, ελλιπής πρόληψη, καθυστερημένες αντιδράσεις και μια δημόσια συζήτηση που συχνά εκτρέπεται. Ένα ακόμη περιστατικό βίας με θύμα μια γυναίκα αυτή τη φορά στην Κεφαλονιά, έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα υποθέσεων που προκαλούν σοκ, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύουν μια επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα.
Ο χαρακτηρισμός «Μυρτώ» δεν χρησιμοποιείται τυχαία. Έχει μετατραπεί σε συμβολικό όρο στη δημόσια συζήτηση, παραπέμποντας σε ακραία περιστατικά έμφυλης βίας που συγκλόνισαν τη χώρα και σημάδεψαν τη συλλογική μνήμη με την Μυρτώ της Πάρου,που μπορεί να μην την σκότωσαν,αλλά τραυμάτισαν τόσο πολύ την ψυχή της και το σώμα της που η Μυρτώ 14 χρόνια μετά ζει με μόνιμη αναπηρία, καθηλωμένη σε αμαξίδιο και με αδυναμία ομιλίας, ενώ η μητέρα της, δίνει καθημερινό αγώνα για τη φροντίδα της.
…τι έχει αλλάξει ουσιαστικά από τότε;
Παρά την αυξημένη ευαισθητοποίηση των τελευταίων ετών, η δημόσια συζήτηση συχνά εκτρέπεται, με αναφορές που αγγίζουν άμεσα ή έμμεσα τη συμπεριφορά του θύματος αντί να εστιάζουν αποκλειστικά στον δράστη
Η «Μυρτώ της Κεφαλονιάς», ανεξάρτητα από τις λεπτομέρειες της συγκεκριμένης υπόθεσης, βρέθηκε νεκρή παρατημένη από τρεις άντρες που, αν και μπορούσαν να τη σώσουν, την πέταξαν σαν άδειο τσουβάλι σε πλατεία στο Αργοστόλι, λειτουργεί ήδη ως ένα ακόμη σημείο αναφοράς. Όχι μόνο για την τοπική κοινωνία, αλλά και για μια ευρύτερη δημόσια συζήτηση που επιστρέφει διαρκώς στα ίδια ερωτήματα: επάρκεια θεσμών, πρόληψη, εκπαίδευση και, τελικά, ευθύνη.
Αντ’ αυτού διαβάζουμε στα social και τα site ελεεινά σχόλια χρηστών για την κοινωνική ζωή και την εμφάνιση της. Είναι το θύμα που δικάζεται, είναι το θύμα που κανιβαλίζεται μετά θάνατον.
Kαι εδώ είναι που πρέπει να σκεφτούμε πολύ σοβαρά στη δημιουργία μιας κοινωνίας με περισσότερη ενσυναίσθηση.
