Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα συμβαίνουν μπροστά μας, αλλά τίποτα δεν μας αγγίζει για πολύ. Η εξαφάνιση της Λόρας δεν είναι μόνο ένα προσωπικό δράμα,είναι ένα σύμπτωμα της σύγχρονης κοινωνίας.Σε μια κοινωνία που μιλά διαρκώς για ενσυναίσθηση, η σιωπή έρχεται γρήγορα.
Σε μια εποχή που όλοι έχουν φωνή, λίγοι ακούγονται πραγματικά.
Και σε έναν κόσμο που δηλώνει ευαισθητοποιημένος, οι ευάλωτοι συχνά μένουν μόνοι.Η υπόθεσή της δεν είναι μόνο ένα ατομικό δράμα. Είναι μια αντανάκλαση της κοινωνίας στην οποία ζούμε.
Αυτό που προβληματίζει δεν είναι μόνο το άγνωστο της τύχης της. Είναι γιατί ένα παιδί σε αυτή την ευάλωτη ηλικία αποφάσισε να κάνει κάτι τέτοιο με το τρόπο που το έκανε και τι την ώθησε σε αυτό!
Το ανησυχητικό δεν είναι μόνο ότι δεν γνωρίζουμε τι συνέβη. Μέχρι στιγμής οι μαρτυρίες λένε οτι ταξίδεψε στην Γερμανία με προορισμό τη Φρανκφούρτη. Πως; Και γιατί η αεροπορική εταιρεία δεν ανταποκριθεί εγκαίρως;
Ζούμε σε μια κοινωνία που εξαντλείται γρήγορα. Οι ανθρώπινες ιστορίες μετατρέπονται σε στιγμιαίο περιεχόμενο, ενώ η ουσία τους απαιτεί χρόνο, επιμονή και συλλογική εγρήγορση. Όσοι δεν βρίσκονται στο κέντρο της προσοχής οι πιο ευάλωτοι, οι λιγότερο «ορατοί» κινδυνεύουν να χαθούν χωρίς να αφήσουν ίχνος.
Η εξαφάνιση της Λόρας θέτει κρίσιμα ερωτήματα:
Πόσο αντέχει η κοινωνική μας ευαισθησία;
Πόσο χώρο δίνουμε σε υποθέσεις που δεν προσφέρουν εύκολες απαντήσεις;
Και πόσο γρήγορα συνηθίζουμε την απουσία ενός ανθρώπου;
Το ζητούμενο δεν είναι μόνο η διερεύνηση μιας υπόθεσης, αλλά η στάση μας απέναντι σε αυτή. Γιατί όταν η λήθη γίνεται κανονικότητα, η αδιαφορία παύει να είναι ουδέτερη.
Η Λόρα παραμένει εξαφανισμένη.
Το αν η κοινωνία θα παραμείνει παρούσα, είναι ακόμη ανοιχτό ερώτημα.
Ας ελπίσουμε οτι θα βρεθεί σύντομα το παιδί και να μην διατρέχει κάποιον κίνδυνο..
Απο: She-Ra
